» In English
» Castellano
» Português

Símbolos das comarcas galegas:
Comarca da Coruña
Bandeira da Coruña


» Farum Brigantium, Escudo da Coruña
» Cronoloxía histórica do Faro
» Interpretacións simbólicas do Faro
» Parroquias da Co. Coruña

» Quero mercar esta bandeira!
» Bandeira da Coruña no teu computador
» Voltar ao menú de bandeiras comarcais
» Voltar á páxina principal


Farum Brigantium, Armas da Coruña
Descripción do Escudo da Coruña e da súa presentación en bandeira
Comarca da Coruña
O escudo de armas da cidade brigantina é un dos máis antigos do Reino de Galicia. En todas as representacións conservadas desde o século XV, o característico Farum Brigantium ou Torre de Hércules é sempre o elemento central do escudo coruñés.

O Farum Brigantium é o único faro do mundo con máis de dous milenios de historia en funcionamento. O faro xa existía na época celta para guiar o tráfico comercial atlántico, e sobre aquel tempo referiuse o Lebor Gabala Erenn irlandés do séc.XI afirmando que o rei Breogán construira unha torre alta en Brigantia desde onde albiscaron a illa de Irlanda e decidiron ir poboala. Na Idade Media o faro coruñés seguiu recibindo o nome de "Farum Brigantium" ou "Farum", e no séc.XX adoptouse o actual nome de Torre de Hércules a partir dun conto sobre o heroe grego incluido na Cronica General do rei castelán Afonso X.

A representación moderna do escudo coruñés consta do faro brigantino, en prata, erguido sobre unha pena, de prata, onde repousan unhas tibias e caveira, de prata, coroada cunha coroa de ouro. O faro está acompañado por sete vieiras douradas, tres a cada beira e unha baixo da pena. O campo é de cor azur, igual que as Armas do Reino de Galicia.

Nalgúns contextos institucionais, o Concello da Coruña superpón o Escudo sobre un pano de cor vermella escura azulada como representación da súa dependencia do poder Real.

Para o uso civil, e seguindo a vexiloloxía europea, amplíase o campo do Escudo ao campo da Bandeira, incluíndo neste os elementos tradicionais do escudo brigantino:
- A representación gráfica do Farum Brigantium.
- Tres vieiras douradas acompañando ao Farum a cada beira, e unha máis baixo del.
- A cabeza dun rei, coa súa coroa, repousando baixo o Faro.
- O campo de cor Azur, que é a cor do Reino de Galicia, do cal A Cruña é unha das súas cidades históricas, como lembra o edificio do Concello: "Cabeza, garda e chave, forza e antemural do Reino de Galicia".



Cronoloxía histórica do Farum Brigantium, símbolo da Coruña

Reino Céltigo de Brigantia
Séc.II-I adC
Faro de Brigantia: primeiro nome histórico do Faro

Conservamos referencias históricas de que o territorio onde se encontra o Faro pertencía a unha entidade política ou reino de Brigantia que existiu antes da invasión romana. A extensión aproximada deste reino brigantino abranguería parte do Golfo Ártabro e Costa da Morte, e hai indicios históricos de que a súa capital, a cidade de Brigantia ou Flavium Brigantium, tería sido a actual cidade de Betanzos, que daquela tiña porto navegable.

Na relixión celta, Brigantia era o nome dunha importante deusa, e a palabra [Briga-], na antiga lingua céltiga, significaba "elevado" ou "sagrado". Ademáis da Brigantium galega, no Atlántico tamén había outros reinos de Brigantia na Irlanda e Gran Bretaña.

Desde a Idade do Bronce existiu un intenso comercio marítimo entre as fisterras atlánticas, e a cidade galega de Brigantia era un importante porto do tráfico comercial coas illas británicas.

É probable que a entrada da ría á cidade de Brigantia contase cun sistema de simples emprazamentos ou mesmo pequenas torres para vixianza e alerta do oppidum ou cidade principal do reino brigantino. A máis estratéxica desas atalaias, situada no exterior da ría, na península da Coruña, convertiríase anos despois no que se deu en chamar Farum Brigantium ou Faro de Brigantia, e que hoxe coñecemos co nome de Torre de Hércules.

Deste periodo histórico do Reino de Brigantia orixinou a lenda máis antiga que se conserva sobre o Faro --a lenda do Rei Breogán e da conquista de Irlanda-- e deste tempo tamén data o primeiro nome histórico do Faro, Farum Brigantium ou Faro de Brigantia, que é o nome polo que se coñeceu ao Faro durante toda a Idade Antigua e Idade Media.

Gallaecia romana
Séc.I-V dC
Constrúese o faro romano

Os romanos invadiron Galicia atraídos pola súa riqueza comercial e mineral, ademáis de pola súa situación estratéxica na ruta comercial atlántica. O historiador romano Cassius Dio menciona na súa obra Historia de Roma a arribada á "Brigantium, cidade da Gallaecia" da armada do famoso xeneral Xulio César no ano 62 adC. O xeógrafo grego Claudius Ptolemaeus dá tamén conta da riqueza comercial da capital brigantina, ao describir na súa obra Xeografía do século II dC a cidade de Flavium Brigantium como "o grande porto dos Galaicos Lucenses".

O Farum Brigantium Romano, imaxe cortesía de FactoriaGrafica.com
O Farum Brigantium romano
, imaxe cortesía de
FactoriaGráfica.com
[Alargar imaxe]
Durante a ocupación romana desenvolvéronse novas infraestruturas e melloráronse as xa existentes, incluídas as torres de vixianza ou de sinalización marítima do Atlantico. Dous destes faros atlánticos construídos na época romana consérvanse na actualidade: o de Dubris (Dover) en Britannia,e o de Brigantia en Gallaecia. Destes dous, o faro bergantiñán é o único faro da época romana que aínda continúa en funcionamento.

O Farum Brigantium ou Faro de Brigantia foi edificado no século II dC por Caius Servius Lupus, un arquitecto de Aeminium (Coimbra) na Lusitania, que deixou unha inscripción conmemorativa nunha rocha ao pé da torre. A nova torre era máis alta que a probable construcción anterior, cuns 30 metros de altura e tres andares, e polo seu interior subía unha rampa de acceso ao alto do faro. O edificio era de planta cadrada e tiña fiestras e portas na fachada, algunhas das cais aínda se conservan no interior.

Gallaecia Regnum
e
Reino de Galicia
Séc.V-XV
Incursións escandinavas e uso militar da torre

Cara o ano 407 os exércitos de Roma marchan da Gallaecia e nace así un reino galaico gobernado por unha monarquía sueva. Dos primeiros anos deste reino suevo da Gallaecia fálanos a Historia adversum Paganos do historiador galaico Paulo Orosio, que menciona o faro de Brigantia relacionándoo coa navegación a Gran Bretaña: “Brigantia, cidade da Gallaecia, onde se ergue un faro moi alto que mira cara Britannia”.

Na Europa, a Baixa Idade Media foi un periodo de guerras territoriais e inestabilidade política que perxudicou gravemente ao comercio atlántico. Os principais socios comerciais da Gallaecia, Gran Bretaña e o Mediterráneo, vivían tempos inseguros polas invasións de saxóns e árabes respectivamente. Anos máis tarde, o Atlántico sufriu incursións de escandinavos e normandos e isto tamén afectou a Brigantia.

O Farum Brigantium cara o século X, imaxe cortesía de FactoriaGrafica.com
O Farum Brigantium cara o séc.X
, imaxe cortesía de
FactoriaGráfica.com
[Alargar imaxe]
No ano 844 unha armada de 150 barcos escandinavos atacou Galicia e devastou Brigantia, ainda que a incursión foi finalmente rexeitada polo rei Ramiro nunha batalla na ría do "Farum Brecantium", segundo describe a Crónica Rotense. A partir deste intento de invasión construíronse torres de vixianza e defensa por toda a costa galega, e o Faro brigantino convertiuse nun posto militar destinado a alertar á cidade de Brigantia do avistamento de flotas normandas. Ainda así, no ano 1015 colouse outra armada escandinava comandada polo futuro rei de Noruega Olaf Haraldsson, que foi directamente á importante capital brigantina hoxe chamada Betanzos e deixouna destruída.

Durante este periodo medieval, a Torre de Brigantia sufriu grande deterioro tras o derribo de parte do seu muro exterior. Descoñecemos se a causa dese deterioro foi debida a danos militares recibidos tras un ataque, a un derrube natural, a un periodo de abandono, o a unha combinación destes factores.


Aparece a lenda atlántica de Breogán

Arredor do ano 1050 compilouse en Irlanda o Leabhar Gabhála Éireann ou Libro das Invasións de Irlanda. A obra é unha historia irlandesa que mestura acontecementos históricos con antigas tradicións bárdicas preservadas na sociedade irlandesa e recollidas polos monxes. O Leabhar Gabhála conta que un rei Breogán da cidade de Brigantium construiu unha torre de vixianza, chamada Tor Breoghain ou Torre de Breogán, desde onde un día outeou unha nova terra en dirección norte. Os seus descendentes, Ith e Mil, reuniron un exército e partiron á conquista da nova illa, que eles chamaron Irlanda.

Esta lenda, compilada no país gaélico viciño, era tamén coñecida en Galicia grazas aos intercambios comerciais que a cidade de Brigantia mantiña con Gran Bretaña e Irlanda. Unha proba disto é un texto galego escrito entre os anos 900 e 1000 (case un século antes que o Leabhar Gabhála) chamado Trezenzonii de Solistitionis Insula Magna, que relata cómo o monxe Trezenzonio subiu á torre de Brigantia, desde onde puido albiscar unha illa maravillosa moi ao lonxe no mar, e decidiu embarcarse para ir visitala, igual que fixeron os descendentes de Breogán, Ith e Mil.

A lenda gaélica-galaica da Torre do Rei Breogán de Brigantia é a primeira e a máis vella tradición que se conserva a respecto das orixes do Farum Brigantium, ademáis de ser un caso exemplar de mitoloxía compartida entre estes dous países atlánticos.


Decadencia de Brigantium e emerxencia da Crunia

Ata chegar á Idade Media, a cidade de Brigantium (cuxo nome evoluiu fonéticamente de Brigantium » Breganzo » ao medieval Betanzos) era a capital comercial e política do seu territorio, e o Farum Brigantium era a torre que vixiaba e guiaba a navegación na entrada da súa ría. A inestabilidade política, invasións e guerras da Idade Media provocaron inseguridade e un certo estancamento do outrora intenso comercio atlántico. A capital de Brigantia entrou en decline, e con ela o seu faro.

Tamén durante a Idade Media, o nacemento da ría de Betanzos foi acumulando sedimentos que fixeron que o antigo porto brigantino xa non tivese fondo dabondo para acoller grandes barcos. Así, cando o Rei Afonso IX de Galicia e León decidiu revitalizar a zona no ano 1208, escolleu un novo lugar, ermo ou pouco poboado, máis próximo da saída da ría: Porto da Coruña e Faro"Como pola utilidade do meu reino estou construindo de novo unha nova poboación perto da Torre do Faro, no lugar que se chama Crunia". Esta Crunia ou Cruña estaba destinada a ser o relevo maritimo da xa decadente Flavium Brigantium.

A orixe do nome da Cruña é discutida, pero as teorías máis consistentes desde un ponto evolutivo etimolóxico apuntan cara o céltico "Clunia", que ven significando "pradeira".

Os reis sucesivos foron outorgando á nova poboación da Cruña privilexios que favorecían o desenvolvemento económico, especialmente a exención de impostos e o permiso de libre comercio con Inglaterra. A nova cidade emerxeu rápidamente como o principal porto do Golfo Artabro, e a ría voltou renacer como o grande centro comercial atlántico da Gallaecia que fora outrora con Brigantia. No século XV, o porto da Cruña convertírase xa no primeiro porto do Reino de Galicia e nun dos principais portos comerciais da Europa, e o seu flamante faro era o seu símbolo internacional de prosperidade.


Primeiras representacións gráficas do Farum


A representación gráfica máis antiga que coñecemos do faro brigantino data do ano 1086 e encóntrase no Códice do Burgo de Osma, aparecendo a torre no norte da Gallaecia, co nome de Faro, entre o Santuario de Santiago e as illas de Britannia e Irlanda.

No mapa medieval máis grande do mundo, o Mappa Mundi de Hereford, Inglaterra, do redor do ano 1300, aparece igualmente a torre brigantina representada dunha maneira destacada, situada na costa, a carón de Santiago de Compostela, e cun lume ardendo no alto do faro para guiar a navegación.

O nome máis común do faro durante a Idade Media adoita facer referencia á súa pertenza á cidade brigantina: Farum Bregantium, Farum Brecantium, Farum Pregantium, Faro Brigantio... Coa emerxencia da nova cidade da Cruña, vai desaparecendo a referencia bergantiñán e o simple Faro acaba quedando cunha variedade de nomes como Castelo ou Castelo Vello ata que no século XIX e XX rebautízase o faro co nome de "Torre de Hércules".


Escríbese en Castela o mito de Hércules

O rei castelán Afonso X
O rei castelán Alfonso X
Uns douscentos anos máis tarde que o Libro das Invasións de Irlanda, escríbese na corte de Castela a finais do século XIII unha Cronica General que recurre á mitoloxía mediterránea para elaborar unha historia do faro brigantino.

O mito bota man do heroe grego Hércules, que tería loitado durante tres días contra un xigante de Troia chamado Gerión, ao que finalmente venceu. Para celebrar a súa victoria, o grego construíu a torre e trouxo un grupo de xente para que crearan unha cidade. Di o mito castelán que esa xente foi traída da Galatia, na Anatolia, e que "por esso fue llamada aquella tierra Galizia".

Esta lenda inspirada na mitoloxía mediterránea será promocionada durante o século XIX e XX, cando o faro da Coruña é rebautizado co nome de "Torre de Hércules".

Século
XVI
Primeiras representacións da Torre como Escudo da Cidade

Escudo da Coruña, ano 1448
Escudo da Coruña, 1448

[Alargar imaxe]
A primeira representación coñecida do Escudo da Coruña data do ano 1448, nun pequeno selo circular de 5 cm validando un seguro comercial outorgado polo Concello a un mercader portugués. Aquí, o faro aparece rematado cunha bóveda semicircular, cun farol pendurado no alto da torre, e cunha cuncha acompañando a torre a cada beira.

Escudo da Coruña nunha Carta Real do rei Carlos V, ano 1552
Carta Real de 1552

[Alargar imaxe]
Do ano 1552 consérvase outra representación do escudo, nunha Carta Real executoria do rei Carlos V. Neste deseño, con máis detalle, represéntase o mar, a rampa que sube polos muros da torre -que termina en bóveda semicircular-, e o farol con lume pendurado no alto do faro. Baixo da torre aparece unha cabeza de rei coa súa coroa, e o conxunto arrodéase por oito cunchas vieiras.

Escudo da Coruña nas escaleiras do Pazo do Concello, século XVI
Escaleiras do Pazo do Concello, séc.XVI

[Alargar imaxe]
Escudo da Coruña nos Xardíns de San Carlos,
Xardíns de San Carlos

[Alargar imaxe]
As seguintes representacións, como a do Escudo de pedra das escaleiras do Pazo do Concello da Coruña, do século XVI, adoitan mostrar, con algunhas variacións, a Torre coa súa rampa exterior, o farol pendurado no alto do faro, a cabeza embaixo da torre, e sete cunhas vieiras acompañando ao Farum. Algúns escudos, como o das escaleiras do Pazo do Concello e o do Xardíns de San Carlos, engaden sobre el o Santo Graal do Reino de Galicia.

Século
XVII
Volve reaparecer a lenda de Breogán

En decembro do ano 1601 os irlandeses perden a Batalla de Kinsale contra Inglaterra e o país gaélico entra nos seus Séculos Escuros. Centos de nobres gaélicos, coas súas familias, vense obrigados a abandoar Irlanda para evitar represalias das forzas gañadoras. Este exilio masivo de irlandeses arribou principalmente ao porto da Coruña, viciño xeográfico de Irlanda, e moitos deles decidiron quedar a vivir nesta terra, que tanto lles lembraba á que tiveran que abandoar.

Un destes novos gaélico-galaicos era o Conde Hugh O'Donnell, que escapou de Castlehaven o 6 xaneiro 1602 e arribou á Coruña no 14, onde foi recibido con todos os honores. Segundo a Popular History of Ireland, un dos primeiros actos protocolarios de O’Donnell foi "ir visitar a Torre de Betanzos, desde onde, segundo lendas bárdicas, os fillos de Milesius partiron na busca da Illa do Destino".

Esta crónica da chegada do Conde O'Donnell, que quedou a vivir na Coruña ata a súa morte ese mesmo ano, refírese ao faro coruñés como Torre de Betanzos en clara alusión ao seu histórico nome de Farum Brigantium ou Torre de Brigantia. Deste mesmo século XVII data un escudo betanceiro coa lenda "Antigua Brigantium", ademáis do mapa do Reino de Galicia do xeógrafo Giacomo Cantelli onde aínda aparece a cidade de Betanzos xunto ao seu antigo nome, Flavium Brigantium, xa de menor importancia que o grande porto de Corunna e a súa "Torre di ferro" ou Torre do Faro.

O feito de que o Conde O'Donnell fose levado de visita ao faro brigantino mostra que a lenda da colonización galega de Irlanda aínda seguía a ser coñecida en Galicia no século XVII, tres séculos antes de que se popularizara a figura de Breogán no hino nacional galego. Tamén neste século XVII circula por Galicia a historia dun rei Gatelo (galeguización do nome gaélico Gaedhel), que fundou a cidade de Brigancia, casou coa princesa Scota, e logo foi colonizar a Irlanda e Escocia. Logo, no século XVIII, o nome deste rei xa é mencionado co nome de Brigo, e no século XIX popularizarase o coñecido nome de Breogán.


Outro periodo máis de abandono

O século XVI foi un periodo de recesión económica por culpa das guerras que España mantiña contra os principais socios comerciais do Reino de Galicia --Inglaterra e Flandres-- ademáis das consecuentes subas de impostos e levas militares. O faro volveu sufrir un periodo de abandono e deterioro, como pon de manifesto a crónica que conta a visita do Conde irlandés O'Donnell en 1602 a "os restos da torre".

No ano 1682, o gobernador do Reino de Galicia, Duque de Uceda, procedeu a unha reparación do estado do Castelo Vello, como así se chamaba o antigo faro naquel tempo. Os traballos foron dirixidos polo arquitecto Amaro Antunez, que fixo reparacións xerais, construiu dúas pequenas torres no alto, e máis unha escaleira interior de madeira para comunicación entre os diferentes andares da torre.

Século
XVIII
Peticións de reparación e Cornide Saavedra

O ilustrado galego Joseph Cornide Saavedra e Folgueiras, grande valedor do Faro da Coruña
O ilustrado galego Joseph Cornide Saavedra e Folgueiras
Desde finais do séc.XVI e todo o séc.XVIII sucédense as peticións ao goberno español para que o faro fose reparado, peticións que foron apoiadas polos tradicionais socios comerciais marítimos do Reino de Galicia --Inglaterra, Flandres e Holanda-- através dos seus cónsules na Coruña. As peticións galegas non foron tidas en conta ata finais do século XVIII, cando o rei español Carlos III por fin accede ás demandas de reparación do faro, que daquela tiña en potestade a Provincia Marítima de Ferrol, dependente á súa vez do Ministerio de Guerra.

Entre todas as peticións e iniciativas a prol da reparación do Faro, destaca pola súa transcendente influencia o traballo de investigación histórica do ilustrado galego Joseph Cornide Saavedra e Folgueiras, que adicou tres décadas da súa vida a compilar o estudo máis extenso ata daquela realizado sobre a historia do Faro. As investigacións de Cornide serviron como asesoramento para a restauración final da Torre en base á feitura arquitectónica histórica da construcción.


Realízase a reconstrucción final do Faro

As demandas de reparación do Faro foron finalmente aprobadas en 1788 polo rei Carlos III, e a nova torre en estilo neoclásico tal como a coñecemos hoxe foi rematada no ano 1791 polo enxeñeiro do arsenal de Ferrol Eustaquio Giannini.

» A obra engadiu unha nova construcción no alto da torre, destruíndo o antigo teito semicircular e substituíndoo polos dous andares octogonais onde se situou a linterna do faro.


» A estrutura interna da torre foi xeralmente conservada, coa excepción da construcción da nova escaleira en sillería que comunica todos os andares da torre.

» A estrutura exterior foi completamente refeita, engadíndose as fiestras neoclásicas e as características bandas diagonais que suben polo muro, feitas estas, dínos Cornide, para conservar o recordo daquela rampa exterior que tiña a torre.

Séculos
XIX - XXI
O Farum Brigantium pasa a chamarse "Torre de Hércules"

Sabemos que durante a Idade Antiga e a Idade Media o Faro coñeceuse polo nome de Farum Brigantium ou Faro de Brigantia, e que, tras a decadencia da cidade de Flavium Brigantium e emerxencia da Cruña, a torre comezou a ser coñecida por diferentes nomes como "Faro" ou "Castelo Vello".

No ano 1792, o erudito Joseph Cornide confirma que existen "fábulas" que atribúen a fundación da Torre ao grego Hércules da Crónica General castelá, e tamén a un rei Brigo que colonizou Irlanda, mais reprocha el que o verdadeiro fundador do faro, de coñecelo, habería que atribuirllo ao emperador Traianus que era quen gobernaba naquel tempo no Imperio Romano.

Probablemente o ilustrado coruñés estaría contento de que o monumento histórico da súa cidade se coñecese por todo o mundo como "Faro da Coruña", pero o traballo divulgatorio do hispanista e membro da Real Academia Española, Ramón Menéndez Pidal (1869–1968), xunto á fascinación do público romántico polo mundo grego e as personaxes mitolóxicas, terminaron con que "Torre de Hércules" acabase por convertirse no nome moderno do faro brigantino.

Durante o Rexurdimento do século XIX e comezos do XX, os primeiros galeguistas promocionaron tamén a figura do Rei Breogán de Brigantia, fundador galego de Irlanda, que, con diferentes nomes, seguía presente no imaxinario galego. Eventualmente, coa axuda do Bardo Eduardo Pondal e o Presidente da Real Academia Galega, Manuel Murguía, as fazañas de Breogán valéronlle un posto de honra no Hino Nacional de Galicia, pero o rei bergantiñán perdeu a partida do bautizo moderno da súa torre, que lla gañou o heroe mediterráneo.

Aínda perdendo o nome da súa Torre, Breogán recibiu unha xusta homenaxe do Concello da Coruña, que situou ao redor do faro unha estatua do Rei de Brigantium feita por Xosé Cid, un mosaico alegórico cos símbolos dos países celtas feito por Correa Corredoira, e un conxunto de pedrasfitas erixido por Manolo Paz que simboliza a Cultura Megalítica Atlántica que comparten todas as fisterras celtas.


Patrimonio da Humanidade

Desde a reconstrucción de 1788, a nova torre de estilo neoclásico quedou igual que a vemos hoxe, con apenas algunhas modificacións e melloras estéticas, salientando o acondicionamento turístico da Agra do Castelo Vello, como así se chamaba a toda a zona que está arredor do Faro.

O Faro da Coruña é o único faro do mundo que leva en funcionamento durante dous milenios.

Igual que Xerusalém era o grande centro de peregrinación do mediterráneo e Santiago de Compostela en Galicia era o grande centro de peregrinación do Atlántico, o Faro da Coruña era o principal faro do Atlántico como o Faro de Alexandría era o principal faro do mediterráneo.

O Faro da Coruña é tamén o centro dunha milenaria mitoloxía que sitúa aquí as orixes históricas do nacemento da Irlanda, un próspero Estado membro da Unión Europea e unha das nacións máis coñecidas en todo o mundo. O Faro da Coruña é un exemplo milenario de mitoloxía compartida entre dous países atlánticos.

Pola súa vital importancia para millóns de navegantes e comerciantes do Atlántico durante os pasados dous mil anos, e pola súa milenaria tradición mitolóxica que sitúa neste lugar a fundación da Irlanda, o Faro da Coruña merece o seu título de Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Mostra o teu apoio ondeando a bandeira da Coruña!


Interpretación da simboloxía no Escudo da Coruña

O escudo coruñés consiste no faro brigantino, en prata, erguido sobre unha pena, de prata, onde repousan unhas tibias e caveira, de prata, coroada cunha coroa de ouro. O faro está acompañado por sete vieiras douradas, tres en cada flanco e unha baixo da pena. O campo é de cor azur.

A interpretación dos símbolos no escudo e bandeira da Coruña é a seguinte:

- A cor do campo azur é a cor do Reino de Galicia, sendo a cidade da Coruña o porto principal do reino galego.

- As vieiras son a lembranza de que as terras da Coruña foron históricamente dominio da Igrexa de Compostela. Existe tamén unha directa relación coa peregrinaxe xacobea, posto que ao porto da Coruña chegaban a maior parte dos peregrinos marítimos procedentes de Inglaterra, Irlanda, Flandres, Escandinavia, Alemaña, etc. O número de vieiras decorando o escudo variou ao longo da súa historia ata que finalmente quedaron en sete, igual que no estandarte do Reino de Galicia.

- O Farum Brigantium e a cabeza coroada do rei, elementos centrais do escudo, están abertas a unha interpretación mediterránea ou atlántica segundo se prefira:

Interpretación mediterránea: Torre de Hércules: Segundo a Cronica General escrita en Castela a finais do século XIII, a torre foi construída polo heroe da mitoloxía mediterránea, o grego Hércules, despois de vencer ao seu inimigo o xigante de Troia Gerión, e de ter soterrado a súa cabeza baixo a torre.

Interpretación atlántica: Faro de Brigantia ou Torre de Breogán - Segundo a tradición gaélica-galaica, rexistrada xa desde o século X, a torre foi construída polo rei Breogán de Brigantia desde onde el descubriu o Eire e os seus descendentes foron poboala. Os osos que repousan baixo a torre serían os do rei de Bergantiños, dacordo coa tradición celta do culto á cabeza. O mesmo costume de soterrar a cabeza dun rei baixo dunha torre existe tamén no folclore galés, que conta que a cabeza do rei Bran foi soterrada baixo a actual Torre de Londres para protexer á cidade de ataques inimigos.



 Comarca da Coruña
  A Comarca da Coruña ten 95 parroquias que están agrupadas administrativamente en 9 concellos
Concello
Parroquias
A Coruña
A Coruña, Elviña, Oza, San Cristovo das Viñas, Visma
Arteixo
Armentón, Arteixo, Barrañán, Chamín, Lañas, Larín, Loureda, Monteagudo, Morás, Oseiro, Pastoriza, Sorrizo, Suevos
Cambre
Anceis, Andeiro, Brexo, Bribes, Cambre, Cecebre, Cela, Meixigo, Pravio, Sigrás, O Temple, Vigo
Bergondo
Bergondo, Cortiñán, Guísamo, Lubre, Moruxo, Ouces, Rois, Santa María de Babío, Vixoi
Sada
Carnoedo, Meirás, Mondego, Mosteirón, Osedo, Sada, Soñeiro, Veigue
Oleiros
Dexo, Dorneda, Iñás, Liáns, Maianca, Oleiros, Perillo, San Pedro de Nós, Serantes
Culleredo
Almeiras, O Burgo, Castelo, Celas, Culleredo, Ledoño, Orro, Rutis, Sésamo, Sueiro, Veiga
Abegondo
Abegondo, Cabanas, Cerneda, Cos, Crendes, Cullergondo, Figueroa, Folgoso, Leiro, Limiñón, Mabegondo, Meangos, Montouto, Orto, Presedo, Sarandós, Vilacova, Viós, Vizoño
Carral
Beira, Cañás, Paleo, Quembre, Sergude, Sumio, Tabeaio, Vigo



Merca xa a túa Bandeira da Coruña!

» Medidas: 150 x 90 cm / Material: tela poliéster.

» Bandeira de calidade, inclúe dous aneis laterais metálicos para o seu izado.

» Fai clic aquí para ver unha listaxe de pontos de venda onde mercar a túa Bandeira da Coruña...»

Voltar á Páxina Principal